جنگ اوکراین: ترکیه نقطه مهم بین روسیه و ایالات متحده است - تاریخ به ما نشان می دهد که چرا

Georgios Giaakopoulos برای هر شرکت یا سازمانی که از این مقاله بهره مند شود ، برای آن کار نمی کند ، مشورت می کند ، یا بودجه خود را دریافت می کند ، و فراتر از انتصاب دانشگاهی آنها هیچ وابستگی مربوطه ای را فاش نکرده است.

شرکای

سیتی ، دانشگاه لندن بودجه را به عنوان شریک بنیانگذار مکالمه انگلستان تأمین می کند.

جنگ در اوکراین ترکیه را در کانون توجه ژئوپلیتیکی قرار داده است. یکی از نخستین کشورهای عضو ناتو ، با رابطه ویژه با روسیه ، ترکیه در تلاش است تا منافع رقابتی خود را متعادل کند و همچنین تأثیر خود را افزایش دهد.

در همین حال ، ترکیه در وسط راه اندازی یک عملیات نظامی به سوریه است که رابطه آن با روسیه و ایالات متحده را به چالش می کشد و همچنین باعث نگرانی سازمان ملل متحد می شود. در اواخر ماه اکتبر ، ترکیه عملیاتی را با هدف هدف قرار دادن نیروهای کرد در سوریه و عراق آغاز کرد و هم اکنون حمله زمینی به مناطق کرد سوریه را تهدید می کند. روسیه متحد اصلی دولت سوریه است و ایالات متحده در حال حمایت از کردها در شمال سوریه است.

هم روسیه و هم ایالات متحده ، که در درگیری مداوم در سوریه در حال مخالف هستند ، با احتیاط پاسخ دادند. براساس گزارش های اخیر ، مقامات روسی به طور جدی در کارگزاری توافق بین ترکیه و مبارزان کرد سوریه شرکت می کنند. در همین حال ، ایالات متحده نگران عملیات احتمالی زمین ترکیه است که مانع عملیات ضد داعش آن در سوریه می شود.

تاریخ ترکیه می تواند یک نقطه تعادل بین قدرتهای غربی و روسیه در مورد نقش فعلی آن به ما بگوید؟

در طی 100 سال گذشته ، رهبران ترکیه بین رابطه با غرب و یک با روسیه ، برای پیروزی یا گسترش قدرت اقتصادی ، ژئوپلیتیکی یا اجتماعی ، محاصره شده اند. در سال 2022 ، با جنگ اوکراین نزدیک به مرزهای خود ، رئیس جمهور ترکیه رجب اردوغان خود را به عنوان کارگزار قدرت و صلح بین دو طرف در جنگ اوکراین قرار داده است. تاریخ به ما نشان می دهد که چرا ترکیه به خوبی برای انجام این کار موقعیت دارد.

برادری و دوستی

در مارس 1921 ، ناسیونالیست های ترکیه و بلشویک های روسیه پیمان "برادری و دوستی" را در مسکو امضا کردند. مقدمه این پیمان تأیید کرد که اتحاد جماهیر شوروی و نیروهای ناسیونالیست ترکیه به سرپرستی رئیس جمهور به زودی ترکیه کمال آتاترک. آتاتورک و رهبر روسیه لنین در همبستگی علیه نیروهای امپریالیسم غربی ایستادند.

این پیمان در حالی که جنگ یونانی و ترکیه در آناتولی و جنگ داخلی روسیه هنوز در حال خشم بودند ، امضا شد. لنین اعلام کرد که "خود ترکیه با چنان قدرتمندی که حتی قویترین آنها مجبور شده اند دست خود را از او دور نگه دارند ، توسط دولت های امپریالیستی در برابر غارت مقاومت کرد."آتاتورک به طور مشابه اتحاد را پیمانی علیه امپریالیسم غربی می دید. این ، همانطور که مورخ سام هیرست به طرز قانع کننده ای استدلال کرده است ، بخشی از "لحظه ضد امپریالیستی فراملی" بود و تعهد روسیه اتحاد جماهیر شوروی برای حمایت از مبارزات ضد استعماری جهانی را نشان داد. در عوض ، ناسیونالیست های ترکیه در تلاش خود برای استقلال ملی از دولت جدید روسیه حمایت مادی دریافت کردند.

پس از تأسیس دولت مستقل ترکیه در سال 1923 ، روابط روسو-ترکیه چرخ دنده ها را تغییر داد. مراجعه به مبارزات ضد استعماری جهانی رفته بود. پویا آنها عملی تر و شغلی تر شد و بیشتر به مسائل تجارت و تجارت در چارچوبی از نارضایتی متقابل با نظم بین المللی لیبرال غربی پرداخت.

در پی جنگ جهانی دوم ، خواستار روسیه بر سرزمین و وضعیت Dardanelles و Bosphorus مهم بین المللی ، ترکیه را به سمت پیوستن به ناتو تازه تشکیل شده سوق داد. جوزف استالین ، رهبر اتحاد جماهیر شوروی ، مطالبات روسیه برای پایگاه نظامی در درردانل را به عنوان سؤال محافظت از امنیت روسیه و عدم تکیه بر یک کشور ضعیف و "غیر دوستانه" (ترکیه) توضیح داد. صحبت از جنگ بر سر تنگه ها بود که کنترل عبور بین دریاهای اژه و دریای مدیترانه را کنترل می کرد ، اما در پایان روسیه وضع موجود را پذیرفت. و سپس پایان استالین آمد. اما تصویر در دهه های آینده تغییر زیادی نکرد. ترکیه در کنار یونان ، اکنون به یکی از مرزهای جنگ سرد تبدیل شده بود. این بار برای اتحاد به سمت ایالات متحده نگاه کرد.

تا دهه 1990 ، پایان جنگ سرد دوره جدیدی از تحرک و روابط دیپلماتیک را هشدار داد ، علی رغم نقاط مشاجره با روسیه پیرامون سیاست ترکیه در مورد کشورهای جدید "ترک" که از زباله های اتحاد جماهیر شوروی در قفقاز و آسیای میانه بیرون می آیدبشربین سالهای 1992 و 1996 مقامات روسی و ترک 15 توافق نامه و پروتکل دو جانبه امضا کردند. منطقه دریای سیاه به محلی از همکاری های اقتصادی دو جانبه تبدیل شد. مقامات انتظار داشتند که گاز و نفت طبیعی برای منطقه تبدیل شود که ذغال سنگ و فولاد برای اروپای غربی چه بوده است: نیروهای وحدت اقتصادی و پاراگنهای صلح و امنیت منطقه ای.

مسائل کرد

در سپیده دم هزاره جدید ، جنگ در عراق و ظهور کردهای عراقی به عنوان یک نیروی منطقه ای روابط ترکیه بیشتر با ایالات متحده که از کردها علیه صدام حسین حمایت کرده بود ، پیچیده تر شد. در مقابل ، همکاری با روسیه از طریق تجارت ، انرژی و امنیت و همکاری منطقه ای عمیق تر شد. روسیه به یکی از ستونهای اصلی در جهت گیری مجدد سیاست ترکیه به دور از وعده های ناکام ادغام در اتحادیه اروپا ، به سمت آسیا و خاورمیانه تبدیل شد. پوتین و اردوغان هر دو از احساس نارضایتی نسبت به غرب سرمایه گذاری کرده اند و مستعد اسلحه سازی احساسات ضد غربی هستند. از نظر مهم ، شیوه حاکمیت استبدادی آنها تصمیم گیری در مورد سیاست خارجی را به یک مجموعه کوچک از وفاداران محدود می کند.

اما تبدیل سوریه به منطقه ای از جنگهای پروکسی در مرزهای ترکیه ، با جمعیت قابل توجهی از کرد که به دنبال استقلال و دولت بودن هستند ، تنش های جدیدی را به وجود آورد. همچنین موج عظیمی از پناهندگان در حال فرار از جنگ به ترکیه بود. و هنگامی که در سال 2015 نیروهای ترکیه یک هواپیمای روسی را که در حال پرواز بر فراز فضای هوایی ترکیه بود و پرسنل نظامی را به سوریه منتقل می کرد ، پایین آوردند ، روابط روسو-ترکیه به حالت ایستادگی به دست آمد. روسیه با یک سری اقدامات اقتصادی که بخش های خاصی از دومین شریک تجاری بزرگ خود را هدف قرار می دهد ، به سرعت پاسخ داد.

همانطور که نمودار فوق نشان می دهد که بحران کوتاه است ، عمدتاً به دلیل تلاش ترکیه برای کاهش اثرات آن و جستجوی تفاهم با روسیه است. این امر مانع از محکومیت رئیس جمهور اردوغان به الحاق روسیه از کریمه نمی شود.

محققان به طور مناسب پویایی اخیر روابط روسو-ترکیه را به این صورت خلاصه کرده اند:

روابط ترکیه و روسیه امروز بر اساس اعتماد ، همدردی متقابل یا حتی علاقه متقابل ساخته نشده است. در عوض ، آنها بر این تصدیق قرار می گیرند که روسیه ، به ویژه ، در صورت تمایل می تواند صدمات چشمگیری به ترکیه وارد کند.

امروز ، اردوغان در تلاش است تا یک عمل متعادل کننده دشوار را از بین ببرد: انجام تعهدات ناتو ترکیه ضمن حفظ اتحاد خود با روسیه. او همچنین خود را به عنوان تنها رهبری که می تواند معاملات دیپلماتیک انجام دهد و کانال های بین روس ها و آمریکایی ها ایجاد کند ، قرار می دهد. سهام زیاد است و انتخابات ریاست جمهوری ترکیه در ژوئن سال 2023 در حال افزایش است. اردوغان در نظرسنجی ها به خوبی عمل نمی کند ، و ممکن است روی موضوعات امنیت ملی حساب کند و نفوذ بین المللی خود را برای تقویت محبوبیت خود در حالی که به سمت صندوق رأی می رود ، افزایش دهد.